تبلیغات
علقمه (دست نوشت های یک دانشجو) - اما «بهشتی زمان» کیست؟!

اِن تنصروا لله یَنصرکم و یُثبت اَقدامکم

 
 
اما «بهشتی زمان» کیست؟!
نظرات |


انسان حکیم، رفتارش حکمت است، گفتارش حکمت است، حتی آنجا که وصف انسانی دگر می کند.

یک: پیکر مطهر «راوی فتح» هنوز مانده بود که با خاک پاک بهشت زهرا، انس ابدی بگیرد، که عده ای زیر تابوت آوینی، شاید همان ها که وقت بودن، فراموشش کرده بودند، چو انداختند؛ آوینی متفکر بود، آوینی فیلسوف بود، آوینی منتقد بود، آوینی چه بود و آوینی که بود! می خواستند جبران کنند بی معرفتی خود را که حتی علیکی نمی گفتند، سلام مرتضی را! پس می بستند به آوینی، همه قسم عناوینی را که دست بر قضا، فراری بود راوی شهید فتح، ازشان! آوینی اما درون تابوت، به سان پرنده ای بود که بالا می رفت، بی نیاز از نردبان عناوین! هیچ کس هم فکر نمی کرد، خامنه ای بیاید مراسم تشییع! «آقا» اما وقتی آمد، زیر تابوت، چه بسیار که به شک و شبهه افتاده بودند؛ اصلا مگر رهبر انقلاب، می شناسد این شهید را؟! آری! خامنه ای، خوب می شناخت آوینی را! بهتر و بیشتر و قشنگ تر از دوستانش حتی! «آقا» اما با پیام آمد. ابرمرد جهان اسلام، با پیام آمد. پیام «آقا» این بود؛ آوینی «سید شهیدان اهل قلم» بود. به به از این تعریف و این تعبیر! احسنت به این حکمت! در هنرهای این جهانی، مرتضای راوی، خبره «مستند» بود، اما مستندهای او، نان قلمش را می خورد. قلمی که «شاعر» نبود، بلکه «شاهد» بود. شاهد دوکوهه و فکه و اروند و شرق ابوالخصیب، و بچه های گردان حبیب. در قلم آوینی، خون سرخ زلال ترین بچه های آخرالزمان موج می زد. خون نویسی می کرد، نه خودنویسی. اجازه به تجلی و بروز جوشش خون می داد. گویی، زودتر از خودش، قلمش و قدمش به شهادت، به شهود و به قول خودش به «مرگ آگاهی» رسیده بود. بخوانید این جمله را: «ای شهید! ای آنکه بر کرانه ازلی و ابدی وجود برنشسته ای! دستی برآر و ما قبرستان نشینان عادات سخیف را نیز از این منجلاب بیرون کش». اما دگر بار دقت کنید در روایت «آقا» از حضرت راوی: «سید شهیدان اهل قلم». احسنت به حکمت خامنه ای، حتی در این مواقع! وه که چه حکیمانه، چه مختصر و مفید، «آقا» واژه ها را خرج جملات می کند. نه نکته ای را از قلم می اندازند و نه حتی نقطه ای. همه چیز، سر جای خود… «سید شهیدان اهل قلم». یعنی سید و سالار همه شهدایی که قبل از خودشان، قلم شان به مرحله شهادت رسیده است. اینک «زیر تابوتی ها»، یاد گرفتند چگونه باید صدا کنند مرتضای درون تابوت را. «سید شهیدان اهل قلم»، نردبان عناوین نبود، «بال مرتضی» بود! «ماه» گاه هست که با شعاع نورش، بال می بخشد به پرنده زخمی!
www.ghadiany.ir

دو: مثال از این دست، بسیار است، اما برای پی بردن به حکمت بزرگان، باید ریز و دقیق و عمیق شد، فی المثل در توصیف رهبر از «حاج بخشی». آنقدر «پیر دلاور جبهه ها» را عصر اصلاحات، تخریب کردند و آنقدر جماعتی از خودهای مان، در میان آن همه توهین و افترا و دروغ، تنها گذاشتیم پیرمرد را، که سئوال شده بود برای عده ای: «آیا حضرت آقا پیام می دهند برای درگذشت نماد جبهه و جنگ؟!» فرمانده کل قوا اما نه فقط پیام دادند، بلکه پیام شان هم حکیمانه بود. «پیر دلاور جبهه ها» یعنی پیر دلاور هر ۲ جبهه «روزگار جنگ» و «جنگ روزگار». یعنی نه فقط پیر دلاور سه راه شهادت، بلکه پیر دلاور سه راه جمهوری. یعنی پیر دلاور آن ۸ سال و این ۸ ماه. جز این اگر بود، رهبر حکیم ما، حتما می گفتند؛ «پیر دلاور جبهه». چه اینکه شاخ شمیران و جزیره مجنون و شهرک دوئیجی، همه با هم یک جبهه اند، اما از آنجا که رهبر انقلاب، بی حکمت سخن نمی گویند، با بیان «پیر دلاور جبهه ها» در وصف حاج بخشی، مهر تایید محکمی زدند بر رشادت های بعد از جنگ حاج بخشی. آنجا که می رفت و با حضورش، حرام می کرد خواب را در چشم حرامیانی که می خواستند باز هم جام زهر، دست ولی امر بدهند. بحث، قطعا بر سر جزئیات کار حاج بخشی نیست. بر سر کلیات کارش، روح اقدامش و نماد مبارزه بودنش است. شگفتا از عمق حکمت رهبر، حتی در جملات کوتاه! آنجا که بعد از «پیر دلاور جبهه ها»، توصیف حکیمانه دیگری می کنند از حاج بخشی، با اشاره به ۲ عنصر «صبر» و «ثبات». دقت شود؛ نه صبر و سکوت، بلکه صبر و ثبات! «نماد مبارزه» نمی شوی، الا اینکه صبر داشته باشی، اما نه هر صبری! صبر و ثبات! یعنی بشنوی توهین ها را، اما صبر کنی، اماتر ثبات داشته باشی. صبر داشته باشی، که خودت را خسته نکنی؛ در عین حال ثبات داشته باشی، که دشمنت را خسته کنی و عصبانی کنی!

سه: از این همه تمثال، بنا دارم مثالی دگر بزنم. آنجا که «آقا» در پیام شان به مناسبت شهادت دانشمند هسته ای ما، حکمت و بلاغت را پیوند می دهند و در نهایت شکوه و زیبایی، «مصطفای شهید» می گویند. نه مصطفای دانشمند، نه مصطفای هسته ای، نه مصطفای جوان، بلکه «مصطفای شهید». آن روز که رهبر انقلاب، در وصف این شهید شریف، «مصطفای شهید» گفتند، شاید من و تو، گمان نمی کردیم این همه غوغا کند این خون! خامنه ای اما می دانست، و خوب می دانست که این چند قطره خون سرخ، ضمانت می کند این روزهای انقلاب اسلامی را. هر شهیدی را به خونش می شناسند، اما مصطفی، از آنجا که «مصطفای شهید» است، بیشتر! آری! مصطفی را بیشتر، به خونش می شناسند، چرا که اثر خون او، تا قلب خیابان های آمریکا برد دارد! خونش برد دارد، خانه اش برد دارد، خانواده اش برد دارد، مادرش، پدرش، همسرش، و صد البته علیرضا. آیا قابل انکار است که خون پاک این شهید، تحت الشعاع قرار داده تا امروز، افکار عمومی کشور را؟! حتی فضای رسانه ای کشور را؟! من خود فرزند شهید آن ۳۰۰ هزار شهیدم، اما مدتهاست که دلم پیش علیرضاست. مثل دل تو، مثل دل «آقا»، چرا که پدر علیرضا، «مصطفای شهید» است. پس نه فقط زیبا و قشنگ بود «مصطفای شهید»، بلکه حکیمانه هم بود! و مردان حکیم روزگار، آموزگار دیدن آینده ها هستند. هم آینده های زمانی و هم فرداهای زمینی. اینکه فردا، در کدام زمین و در کدام زمان، چه اتفاقی رخ می دهد، تا چگونه توصیف کنم سرباز هسته ای به خون آغشته خودم را. اینکه می بینم و می دانم، باید فقط و فقط «مصطفای شهید» بخوانمش. اینکه می بینم و می دانم غوغا می کند خون این شهید.

چهار: و اما آخرین مثال از این همه تمثال، در این مقال. الحق «مطهری زمان» است بنا به تعبیر حکیمانه رهبر انقلاب، علامه مجاهد، اندیشمند دشمن شکن، منادی اسلام ناب، سردار خط مقدم جبهه های عقیدتی انقلاب، خطیب محبوب و فیلسوف مبارز؛ «آیت الله مصباح». جان هزاران چون من، فدای یک لحظه زندگی حضرت مصباح. این ستاره منور، دانشمند، قدیمی، دوست داشتنی، بصیر، عالم و آگاه «حضرت ماه». در وصف ایشان، تعبیر «مطهری زمان» آنقدر حکیمانه و به جاست که برای شناخت مصباح عمرمان، می توانیم کتب مطهری را بخوانیم و بالعکس! مکثی در یکی، تماشای آن دیگری است. آینده و آینه و روح هم اند. سلسله هم اند. علمایی از جنس شهید مطهری و علامه مصباح، اما در وهله اول، عالم مسائل تئوریک اند و دردآشنای مباحث نظری. بهترین اسوه ها برای پاسخ دادن به سخت ترین شبهه ها در حوزه دین و اعتقادات، که هم علقه به نور و روشنایی و علم دارند، هم عقده از تاریکی و ظلمت و جهل. تولای شان، دانایی است، تقلای شان، خرد، و تبرای شان، التقاط و کج فهمی. مکاتب دشمنان را از خود دشمنان، بهتر می فهمند، اما بهتر از جملگی دوستان، با «آرایش برهان» و «سمفونی استدلال» نقدش می کنند. در نقد مکاتب تئوریک دشمن، دقیقا همانجا را نشانه می روند که باید، و شبهات را از اذهان توده ها، حتی دود چراغ خورده ها، آنچنان می زدایند که شاید. مغازه شان، اعطای عطر نور، در مغز آدمیان است. شمع عمرشان را آب می کنند، خودشان را بی تاب، تا سراب نادانی، نگیرد دامن آدم را. مدادشان، از خون شهدا سرخ تر، و از شمشیر مجاهدان، برنده تر است. عصای دست عقل مردمان اند، هنگامه هجوم شبهات، و تکیه گاه قلب جامعه اند، هنگامه شبیخون ظلمات. دیدن شان عبادت است، شنیدن شان درایت، نشست و برخاست با ایشان، سعادت، و دوری از گرد شان، مایه شقاوت. علمایی از این دست، البته هم مبارزه می کنند و هم کم و بیش سیاسی اند، اما حتما و قطعا سیاستمدار به معنای آکادمیک آن نیستند و لزومی هم ندارد که سیاستمدار باشند. بی آنکه در طلب عافیت باشند، منزلت شان، برتر از ورود در سیاست است. اساسا سیادت دارند بر سیاست. دیانت شان عین سیاست شان است، اما سیاست ورزی شان، سیاسی نیست. دکان سیاست، مکان کسب و کارشان نیست. این مسئله اما، نه نقطه ضعف این حضرات است و نه نقطه قوت شان. شاهکار، بلکه محل کار علمایی از تبار مصباح و مطهری، حوزه و دانشگاه است، نه حزب و باشگاه. این قبیل علما، متاثر از همین واقعیت، اظهار نظر سیاسی شان، «تشخیص محور» است. این، نه عیب است و نه حسن، بلکه واقعیت است. طبیعی ترین واقعیت، بدیهی ترین حقیقت. روزگاری، استاد مطهری تشخیص می داد که «دکتر شریعتی» به شدت مضاعف به درد «حسینیه ارشاد» می خورد، اما وقتی تشخیص دادند که آرای دکتر شریعتی، انحرافی است، باز هم بنا به تشخیص شان عمل کردند و کوبیدند همان دکتری را که تا دیروز مدحش می کردند. اگر به جای شهید مطهری، علامه مصباح را بگذاریم و به جای دکتر شریعتی، دکتر احمدی نژاد را، می بینیم که قصه، دقیقا همان است! و مصباح، الحق و الانصاف، «مطهری زمان» است! علمایی از این دست، حتی آن زمان که سیاست ورزی می کنند، همچون وقت تعلیم و تعلم، به تشخیص و داده های خویش متکی هستند و به تنها چیزی که فکر نمی کنند(شاید، نباید هم فکر کنند!) قضاوت بیرونی است. فرق معلم و مدیر، همین جاست که هویدا می شود. مطهری اگر «معلم انقلاب اسلامی» بود، مصباح هم «معلم جمهوری اسلامی» است، لیکن معلم اگر با «علم» سر و کار دارد، حوزه کار مدیر، عرصه «عمل» است، و «سیاست» هم دست بر قضا «عرصه عمل» است. مدیر فقط بر اساس تشخیص خود عمل نمی کند، بلکه تشخیص جامعه را هم می سنجد. این خصیصه باعث می شود در اظهار نظر سیاسی مدیران، بر خلاف معلمان، کمتر نشیب و فراز ببینیم. دقیقا به همین دلیل است که نظر شهید بهشتی و رهبر انقلاب، مثلا درباره دکتر شریعتی، تابع نظر شهید مطهری نیست و نظر همواره ثابتی است که دچار تغییر نمی شود. آن روز که شهید مطهری در وصف دکتر شریعتی، تشخیص داده بود، سخنرانی های ایشان به شدت به درد جامعه می خورد، با این شدت قبول نداشتند «آقا» و شهید بهشتی، اما دگر روز هم تند می دیدند نظر ایشان را در طرد دکتر شریعتی. مدیر بر خلاف معلم، باید بر مدار اعتدال بچرخد، لیکن معلم، چنین مسئولیتی ندارد، چرا که او باید بر مدار علم و دانسته های خودش بچرخد، و این ۲ با هم قابل جمع اند. از یاد نبرده ایم روزگار ماضی را که عده ای از دلسوزان انقلاب، و فقط از این رو که گاهی شاگرد هم این اجازه را دارد که از استاد، ایراد بگیرد، به سخنان پیش از خطبه های علامه مجاهد؛ مصباح یزدی، این نقد را وارد می کردند که در اسلام، ممکن است گونه ای از خشونت، تجویز شده باشد، اما این زمان(یعنی آن زمان) به لحاظ سیاسی، وقت مناسبی برای بیان این جملات نیست. علامه عزیز ما اما از آنجا که معلم جمهوری اسلامی بود، به تکلیف و تشخیص خودشان عمل می کردند، نه سنجش اوضاع سیاسی کشور. جالب اینجاست که به نظر نگارنده، هم آن نقد وارد بود و هم تشخیص استاد! علمایی از تبار مطهری و مصباح، شان معلمی دارند و معلم، درسش را می دهد و چه کار دارد مثلا با تیتر یک روز شنبه روزنامه صبح امروز؟! معلم اگر بخواهد همه ملاحظات سیاسی را در ورای درس خود لحاظ کند، که دیگر معلم نیست؛ می شود سیاستمدار و مدیر! و سیاستمدار و مدیر، نمی توانند به شبهات عقیدتی و نظری، به مانایی و ماندگاری معلم، پاسخ دهند! اتفاقا همین بی ملاحظگی های البته کاملا قابل درک است که باعث شده مطهری و مصباح، یکی اول انقلاب، دیگری امروز، و به لطف خداوند منان، تا فردا و فرداها خوش تر از دیگران بدرخشند. مطهری و مصباح آنقدر نزدیک هم اند، که جمله امام در تایید صد در صد آرای معلمی شهید مطهری را، حتما می توان درباره آرای معلمی مصباح هم به کار برد. راستی که به کدام کتاب علامه مجاهد ما، جناب مصباح، نقدی می توانند وارد کنند اغیار دگراندیش؟! این جماعت که فراری اند از مناظره، حتی با شاگردان مصباح درخشان ما!! با همه این تفاصیل و تفاسیر، و از آنجا که جایگاه معلم و مدیر، تفاوت دارد، حتما قابل نقد است آرای سیاسی همه علمایی که از تبار شهید مطهری و استاد مصباح اند، و این جایز النقد بودن، البته به تنها چیزی که آسیب وارد نمی کند، قبول صد در صدی «بصیرت علمی» این بزرگواران است. یکی چون نگارنده، اگر بخواهد شبهات عقیدنی و مسائل نظری خود را حل کند، حتما باید سراغ کتب مطهری و مصباح برود، اما معلم، معلم است و لزوما «مرجع تقلید مسائل سیاسی» نیست، که اصولا این قبیل مسائل، تقلیدبردار نیست و محل حکم نیست. اینجاست که نگارنده مجبور است به «مدیر» مراجعه کند، گیرم نه برای تقلید، که مثلا برای بهتر و عاقلانه تر رای دادن به نامزدهای مجلس… و دقیقا همین جاست که نگارنده، این سئوال اساسی را طرح می کند: «بهشتی زمان» ما کیست؟!

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

«شهید بهشتی» مدیر بود، نه معلم. سیاست مدار بود، نه درس مدار. اهل حوزه بود، اما پایی در حزب داشت. دانشگاهی بود، لیکن فراتر از دانشگاه می اندیشید. با این همه، چه بسیار کارها که از شهید بهشتی برنمی آمد و مطهری، دیروز، و مصباح، امروز انجامش می داده و می دهند، اما معلم نیز، توانایی انجام کارهای مدیر را ندارد. اینحاست که خامنه ای، متاسفانه، بهشتی ندارد. نه «آقا»، که جریان اصول گرایی، حتی جریان اصلاح طلبی هم بهشتی ندارند. ما هم بهشتی نداریم و ملتی برای ملت خود نداریم و پر نکرده ایم لابد این خلاء بزرگ را، که گاهی از مولای خود، «این عمار»، یعنی «این بهشتی» می شنویم! خمینی اما، نه فقط بهشتی، حتی خامنه ای هم داشت. پس کجاست «بهشتی خامنه ای» که با مدیریت خود، نه معلمی خود، جمع کند اصول گرایان را زیر یک سقف؟! نگارنده با همه احترامی که برای بزرگان این مرز و بوم در عرصه های معلمی و مدیری قائلم، اما معتقدم که ما امروز، بهشتی نداریم. اگر امروز بهشتی داشتیم، به جای این همه جبهه اصول گرایی، «یک جبهه اصول گرایی» داشتیم و این همه لیست ناقص نداشتیم! دیروز ۳۰۰ هزار شهید در یک «جبهه» جا شدند، امروز در این همه جبهه، ۳۰۰ نماینده جا نمی شوند!! دیروز در گلیمی جا می شدند شهدا، امروز در اقلیمی نمی گنجند سیاسی ها!! دیروز احساس تکلیف، عطر شهادت می داد، امروز بوی قدرت می دهد!! دیروز «جبهه»، پروازمان می داد، امروز جبهه ها زمین گیرمان کرده است!! دیروز به «جبهه» که می رسیدیم، اختلافات مان فراموش می شد، امروز داخل جبهه ها، تازه، اول دعوای ماست!!دیروز جانباز ویلچری، صندلی خودش را می چرخاند، امروز صندلی دارد می چرخاند بعضی ها را!! دیروز مجلس در راس همه امور بود، امروز مجلس در راس «حب الدنیا راس کل خطیئه» است!! خواننده لابد می داند که قرار نیست ولی فقیه، هم ولی فقیه باشد و هم نقش شهید بهشتی را ایفا کند! روزگاری با زبان بی زبانی نوشتم: «خ م ی ن ی در خمینی و خامنه ای مشترک است؛ یعنی من هر وقت می نویسم خامنه ای، در دل خود خمینی هم دارد، اما خامنه ای یک «الف» یک «ها» از خمینی بیشتر دارد که روی هم می شود «آه»… و ما اجازه نمی دهیم آه حضرت ماه گره بخورد به سینه چاه»، اما گیرم این حرف ها و این ادعاها درست، اما «بهشتی زمان» ما کیست؟! این درد، آنجا تشدید می شود که دگر بار مرور کنیم خاطره مجروح نازنین بیمارستان بهارلوی تهران را! آنجا که «حافظ ۷» روی تخت بود و تلویزیون داشت شعار مردم را پخش می کرد که «آمریکا در چه فکریه؟ ایران پر از بهشتیه!»… این هم یکی دیگر از آن نمودهای ناب حکمت بی مثال «آقا»ست که ناراحت، شاید عصبانی شدند از این شعار اشتباه! شاید که نه، حتما «آقا» این روزها را می دیدند. این روزهای جهنمی احزاب بی بهشتی! این روزهای منم منم که هیچ منی، بهشتی نمی شود برای «آقا».

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ 

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

یادش به خیر، آن روزها! روزنامه های آمریکا مسرور از شهادت بهشتی، با تیتر درشت و چند ستونه، نوشتند: «بولدوزر آیت الله خمینی، از کار افتاد!»… اما عجبا از تلخ و شیرین روزگار، که بولدوزر آیت الله خامنه ای، تازه کارش گرفته!!… قصه این استعاره ها چیست؟! بولدوزر آیت الله خامنه ای کیست؟! قصه این است که اگر «بهشتی خمینی» داخل مرزهای جمهوری اسلامی، عصبانی می کرد آمریکا را، اما «بهشتی خامنه ای»، بیرون از مرزهای جمهوری اسلامی، و در مساحتی به بزرگی «بیداری اسلامی» عصبانی می کند اسرائیل را. از خوش روزگار، «بهشتی خامنه ای» هم اهل تحزب است و نام حزبش، «حزب الله». اگر روزگاری، خمینی در آرزوی تشکیل هسته های مقاومت در ابعاد جهانی بود، و بدین سان «این عمار» می گفت، لیکن خامنه ای، گاهی که «این عمار» می گوید، فقط و فقط مصرف داخلی دارد. در زمانه ای که مرزهای جغرافیایی، کارکرد خود را از دست داده اند و شناسنامه ها، بیش از ملیت، آئین و زمین آدم ها، بیانگر هویت ، دین و ضمیر آدم هاست، اقتدار حکیمانه امام خامنه ای، تنه به مظلومیتش می زند و بهشتی اش، در خط مقدم جنگ با ابلیس، محبوب ترین فرد جهان عرب شده است.  

¤¤¤ ¤¤¤ ¤¤¤

«بهشتی خامنه ای»، «بهشتی ما» هم هست. اگر «بهشتی خمینی»، ملتی بود برای ملت ایران، اما «بهشتی خامنه ای»، امتی است برای امت اسلام. کاش به پاس این همه حماسه، این همه غرور، این همه وجد، اندکی اصول گرایان عزیز ما در داخل، «عطر بهشتی» بگیرند. انتخابات، فقط انتخابات مجلس نیست. امتحانات بزرگی در پیش است. اگر در داخل، نمی توانیم «بهشتی خامنه ای» شویم، آیا بوی بهشتی هم نمی توانیم بدهیم؟! فاعتبروا یا اصول گرایان…

روزنامه وطن امروز/ ۶ اسفند .۱۳۹



نگارنده : علقمه
تاریخ : یکشنبه 7 اسفند 1390
زمان : 08:04 ب.ظ
بل یرید الانسان لیفجر امامه
دل آرام پنجشنبه 18 اسفند 1390 01:16 ق.ظ
........@@
............@@@
............@@@@@@@@@
...............@@@@@@@@@
....................................@@
....................@@
....................@@@
....................@@@
....................@@@
....................@@@
....................@@@
......................@@
..................................................
@@@...............................@@@
@@@................................@@@
@@@@@@@@@@@@@@@@@
...@@@@@@@@@@@@@@

..................@@...@@
..................@@...@@
......................@@
......................@@
............................
...............@@@@
.............@@.......@
................@@@@@@
............................@@
............................@@
............................@@
............................@@
............................@@
............................@@
............................@@
دل آرام دوشنبه 8 اسفند 1390 08:52 ب.ظ
دعا پشتِ دعا برای آمدنت ،

گناه پشتِ گناه برای نیامدنت ،

دل درگیر ، میان این دو انتخاب؛

کدام آخر؟ آمدنت یا نیامدنت؟
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
:: مترسکی به نام تحریم
:: می خواهم ایرانی باشم بدون برندهای معروف!
:: تغییر کاربری هسته ای در فردو
:: وقتی جناب دستیار هوس فتح الفتوح به سرش زد!
:: زنان ایرانی نیاز به کمک دارند...به ما کمک کنید!
:: همه گزینه ها فقط روی میز می مانند !
:: با نگاه طنز / مولفه های کار فرهنگی درست از نگاه دشمن!
:: کلیپس مردانه برای شب عید به بازار آمد!
:: روشی موثر برای خیانت به کشور
:: عاملان ریزگردهای خوزستان شناسایی شدند !
:: سریال مذاکرات هسته ای با پوشش سریال های تلویزیونی
:: وقتی شمشادهای حرم حاشیه ساز شد!
:: تازه ترین تحلیل یک کارشناس سی ان ان در خصوص امام خامنه ای
:: انقلاب آمد...حتما ببینید...ما توانستیم!
:: رسایی : آقای روحانی اگر کاریکاتور شما را کشیده بودند ...


 

شارژ ایرانسل

فال حافظ